Een emotie is geen probleem maar informatie, en informatie hoeft niet opgelost te worden. Een gevoel dat gezien wordt, zakt vanzelf; meestal binnen enkele minuten. Een gevoel dat meteen wordt aangepakt, blijft staan, want het is nooit ergens aangekomen.
Je wilt het weg hebben. Het wil alleen gezien worden.
Er komt iets op en binnen een paar seconden ben je al bezig met de oplossing. Wat kan ik eraan doen, wat zegt dit over mij, hoe zorg ik dat het stopt.
Dat is goed bedoeld en het werkt averechts. Een emotie die wordt aangepakt voordat hij gevoeld is, verdwijnt niet. Hij verplaatst zich.
Emoties hebben een looptijd
De lichamelijke kant van een emotie duurt kort, enkele minuten. Het is een golf: hij komt op, bereikt een top en zakt.
Wat langer duurt is het denken erover. Een gedachte kan een emotie steeds opnieuw aanzetten, en dan lijkt het alsof het uren aanhoudt. Het is dan niet één golf maar een reeks.
“Een gevoel dat gezien wordt, zakt. Een gevoel dat wordt aangepakt, verplaatst zich.”
Waarom oplossen de golf onderbreekt
Zodra je gaat oplossen, ga je naar je hoofd. En in je hoofd kan een emotie zijn beweging niet afmaken, want die beweging zit in je lichaam.
Wat er dan gebeurt is dat de golf halverwege blijft staan. Dat voelt als een knoop, en die knoop vraagt om opluchting. Vaak wordt dat eten.
Dat verklaart waarom sommige mensen pas ’s avonds eten zonder honger. Overdag is er geen ruimte geweest om iets af te maken, dus er staan er een stuk of vijf halverwege. Bij elkaar is dat genoeg spanning om de keuken in te lopen zonder dat er één duidelijke aanleiding was.
Omgekeerd merken mensen die overdag een paar keer negentig seconden nemen, dat de avond rustiger verloopt. Er is dan simpelweg minder dat nog iets wil.
Wat voelen dan precies is
Minder dan mensen denken. Het is geen diep proces en het duurt geen uur. Het is: merken waar het zit, merken wat het doet, en het even laten.
Dat is alles. Je hoeft het niet te begrijpen en er geen les uit te trekken. Aandacht is genoeg.
Dat het zo weinig is, maakt het voor veel mensen juist moeilijk. Er lijkt iets te ontbreken. Wie gewend is problemen aan te pakken, voelt niets doen als nalatig, zelfs als het werkt.
Het helpt om het als een stap te zien in plaats van als afzien van een stap. Eerst voelen, daarna eventueel regelen. In die volgorde blijft er meestal minder te regelen over dan je dacht.
Wat wel helpt
Geef het negentig seconden. Zet desnoods een timer. De meeste mensen schrikken van hoe snel het zakt als ze niets doen.
Blijf bij de plek in plaats van bij het waarom. Kaak, keel, borst of buik. Zodra je bij het waarom bent, ben je aan het oplossen.
Zeg wat er is, hardop of op papier. Dat geeft het een vorm zonder dat je er iets aan hoeft te doen.
Doe het oplossen later. Er is vaak wel degelijk iets te regelen. Alleen niet nu, en niet in plaats van voelen.
Denk aan iets kleins wat vandaag niet lekker zat. Zet negentig seconden een timer en blijf bij de plek in je lichaam, zonder er iets aan te doen. Kijk wat er overblijft.
De vraag die alles verschuift
Zolang je vraagt wat je met een gevoel moet doen, behandel je het als een taak. Vraag je wat is hier, dan wordt het informatie. En informatie zakt vanzelf zodra ze is aangekomen.
Veelgestelde vragen
Is dit niet gewoon erin blijven hangen?
Nee, eerder het tegenovergestelde. Blijven hangen is het steeds opnieuw denken. Voelen is het lichamelijke deel de tijd geven, en dat deel is meestal binnen enkele minuten klaar.
Wat als het niet zakt?
Kijk dan of je denken de golf steeds opnieuw aanzet. Dat is het vaakst wat er speelt. Helpt dat niet en blijft het dagen aanhouden, kijk dan met iemand mee.
Ik ben bang dat het te groot wordt als ik het toelaat.
Dat is een begrijpelijke angst en hij komt vaak voort uit een tijd waarin er geen ruimte voor was. Begin dan klein, met iets van vandaag, en niet met het zwaarste.
Wat heeft dit met eten te maken?
Een golf die halverwege stopt, blijft als spanning staan. Spanning vraagt om opluchting, en eten is de snelste die er is. Dat is de hele route.